Jaką kwotę powinienem zainwestować? To ważne pytanie, na które są dwie proste odpowiedzi.
Jeśli dopiero zaczynasz i chcesz się po prostu zabawić, nie inwestuj więcej niż możesz stracić i mimo to świetnie się bawić. Tak więc, jeśli stać Cię na przetracenie 100$, postaw je i sprawdź, czy da się z nimi coś ugrać. Sam tak zrobiłem. Mój pierwszy roll (kwota przeznaczona na grę) wynosił jedynie 100$, ale podniosłem / rozbudowałem go do obecnego, znacznie wyższego poziomu..
Ustalając bank powinieneś mieć na względzie to, jakim jesteś graczem. Doświadczony gracz, który udowodnił, że potrafi wygrać pragnie systematycznie wygrywać sumy na określonym poziomie. Jeśli jesteś takim graczem, powinieneś być przygotowany na postawienie 200 najwyższych zakładów, jakie dopuszcza limit danej gry. Jeśli zatem grasz 2-4$, Twój bank powinien wynosić 800$ (4$ * 200). Przy 5-10$, celuj w 2,000$. Takie kwoty zabezpieczą Cię przed przetraceniem całej sumy przez jedno złe rozdanie.
Mówi się, że 200 najwyższych zakładów to za mało na shorthand, ale ja wierzę, że trzeba rozsądnie podchodzić do potencjalnych strat. Nie powinieneś inwestować więcej niż 200 najwyższych zakładów, chyba ze udowodniłeś swoją skuteczność przy takim limicie.
PRZESTAWIENIE SIĘ Z GRY DOMOWEJ NA GRĘ W KASYNIE
Większość ludzi, którzy grają w pokera na poważnie zaczynała od gry w domu. Struktura takich gier jest prosta. Zwykle każdy wchodzi określona kwotą (powiedzmy 25 centów) po czym obstawianie polega na ustaleniu najniższego i najwyższego pułapu. Na przykład wejścia i podbicia w każdej rundzie wahają się od 25 centów do 2$.
Gra w domu to zwykle: zakład, sprawdzenie (czasem zakład, podbicie , sprawdzenie). Większość rąk jest pokazywana i osoba z najmocniejszymi kartami w końcu wygrywa. Gra polega głównie na szczęściu i odrobinie umiejętności
Poker na sieci i w kasynie różni się od gry domowej trzema aspektami: strukturą wejścia, strukturą zakładów oraz współzawodnictwem.
Struktura wejścia:
Po pierwsze, o ile nie grasz w 7-card stud, nie ma stawki na wejście. Zamiast tego, są ciemne (blinds). Gracz siedzący po lewej stronie rozdającego musi zapłacić mniejsza stawkę, a osoba po jego jego lewej większą. Jest to zakład wymuszony. Pozostali gracze nie mają obowiązku płacenia żadnej stawki przed otrzymaniem kart (nie muszą wchodzić), ale muszą wrzucić większą stawkę, lub każde podbicie większej stawki by zobaczyć flop (trzy pierwsze odkryte karty). Tak więc w typowej grze z 6 graczami, gdzie mniejsza stawka to 50 centów a większa 1$ wygląda to następująco:
Preflop:
miejsce pierwsze: SB (0.50$)
miejsce drugie: BB (1$)
miejsce trzecie: pas
miejsce czwarte: wejście BB (1$)
miejsce piąte: podniesienie BB (2$)
rozdający (miejsce szóste): pasmiejsce pierwsze: pas
miejsce drugie: wejście, podbicie (1$)
miejsce czwarte: wejście, podbicie (1$)
Następne zakłady zaczną się po flopie od dużej ciemnej (ponieważ mała ciemna spasowała).Więcej informacji na temat ciemnych i struktur obstawiania w części Zasady Gry w Pokera.
Struktura Zakładów:
Poza różnicami w strukturze wejścia, występują też różnice w obstawianiu. Odmiana najbardziej przypominająca strukturę limitu dolnych i górnych zakładów wersji domowej to poker bez limitu. Ciągle mamy tu minimalny zakład, ale maksymalny zależy wyłącznie od ilości żetonów gracza.
Panuje przeświadczenie, że jeśli w grze bez limitu ktoś postawi więcej żetonów niż masz, musisz spasować. To nieprawda. Jeśli Tom postawi 30$ a ja mam tylko 15$, muszę postawić 15$, żeby sprawdzić. Jeśli jestem jedyną osobą dokładającą do puli, Tom zasadniczo obstawia 15$. Załóżmy jednak, że gra rozgrywa się między mną, Tomem i Jane. Przypuśćmy, że zarówno Tom jak i Jane mają po 50$, a ja mam 15$. Tom wkłada 30$, ja idę va banque (15$), a Jane musi wrzucić 30$, żeby zostać w grze. 15$ od każdego z graczy (w sumie 45$) znajdzie się w puli podstawowej. 15$ Jane i 15$ Toma będzie pulą poboczną. Tak więc przy pokazaniu kart ja walczę o 45$ a Tom i Jane o 45$ z puli podstawowej i 30$ z pobocznej. Jeśli moja ręka będzie najmocniejsza, a Jane druga w kolejności, ja wygrywam 45$ a ona 30$. Jeśli ręka Jane będzie mocniejsza, ona wygrywa całe 75$.
Grą bardzo zbliżoną do gry bez limitu jest gra z limitem wysokości puli, gdzie można obstawiać każdą sumę od minimalnego zakładu do wysokości puli.
Najbardziej popularną formą obstawiania jest jednak gra z limitem. W grze tego typu wysokość zakładów jest z góry ustalona. Przykładowo, w grze 2$-4$, zakłady wynoszą 2 i 4$, w zależności od rundy. W Texas Hold'em i Omaha, każdy zakład w preflop i flop (z trzema wspólnymi odkrytymi kartami) wynosi 2$. Jeśli ktoś chce podbić, musi podbić o 2$. Tak więc gra z czterema graczami wygląda przeważnie następująco:
miejsce pierwsze: czeka
miejsce drugie: wchodzi (2$)
miejsce trzecie: podbija o 2$ (4$)
miejsce czwarte: sprawdza (4$)
miejsce pierwsze: pas
miejsce drugie: sprawdza (4$)
W przypadku turn (cztery odkryte karty) i river (pięć odkrytych kart) stawka będzie wyższa (4$). Więc, przy powyższym przykładzie obstawianie przy turn może wyglądać następująco:
miejsce drugie: wchodzi (4$)
miejsce trzecie: pas
miejsce czwarte: podbicie 4$ (8$)miejsce drugie sprawdza (4$)
Współzawodnictwo:
W przypadku gry w sieci i w kasynie umiejętności popłacają. Gracze faktycznie chcą wygrać, bo wygrana to coś więcej niż grosze. Nie powinieneś sprawdzać przy river dla samego sprawdzenia co ma przeciwnik. Jeśli chcesz wygrać na dłuższą metę musisz użyć strategii.
Ktoś kto doświadczenie w pokerze czerpie jedynie z gier w domu może początkowo wygrywać w Internecie czy w kasynie, jednak na dłuższą metę przegra, chyba, że gra w domy była szczególnie ostra. Inne artykuły o strategii opublikowane na tej stronie pomogą Ci stać się skutecznym graczem.
PLAY MONEY
Gry "play-money" są bardzo popularne w Internecie. Są to gry pokerowe, gdzie nie obstawia się prawdziwych pieniędzy, ale używa wirtualnych żetonów. W sieci jest zdecydowanie więcej graczy play-money, niż grajacych prawdziwymi pieniędzmi, ponieważ jest to forma darmowej rozrywki. Wielu ludzi gra w te gry dla zabicia czasu, lub żeby nauczyć się podstaw pokera.
Gry typu "play-money" mogą być przyjemne. Jednak dają one graczowi ograniczone możliwości poprawienia umiejętności. Przydają się jedynie do osiągnięcia następujących celów:
- Pomagają graczowi zrozumieć zasady gry
- Pomagają graczowi zaznajomić się z oprogramowaniem do gry w pokera
Gry typu "play-money" nie pomogą graczowi poprawić umiejętności. Doskonalenie się w tego typu grach pomoże jedynie pokonać innych graczy "play-money". Umiejętności nabyte w ten sposób mogą się okazać pomocne w grze prawdziwymi pieniędzmi, ale istnieje ryzyko nabycia nawyków, które w rezultacie obniżą nasze szanse w prawdziwej grze.
Gracze "play-money" zwyczajowo grają każdą ręką jaka zostanie rozdana. Prawie nigdy nie pasują, bo jeśli stracą mnóstwo "play money" nie grożą im żadne konsekwencje. W tej sytuacji wygrywanie jest nadzwyczaj łatwe. Widzisz flop z mnóstwem rąk i masz nadzieję na wzmocnienie ręki. Ponieważ z pewnością sprawdzi Cię ktoś, kto i tak spodziewa się, że masz silniejsze karty, opłaca się wchodzić do gry często (niekoniecznie z dobrymi kartami) w preflopie, pod warunkiem, że postflopa rozegrasz rozsądnie.
W grze na prawdziwe pieniądze ludzie nie są tak nierozsądni jak w "play-money". W prawdziwej grze, jeśli idziesz va banque gdy na stole są A
K 5 , rzadko sprawdzi Cię ktoś z 3
2
. W "play-money""takie posunięcie nie jest niczym niezwykłym. Krótko mówiąc, gracze "play-money" z radością trwonią swoje wirtualne żetony. W grze na pieniądze nigdy nie są aż tak hojni.
Ta istotna różnica pomiędzy w/w grami znacząco wpływa na strategię obu gier. Skuteczna strategia „play-money" zakłada częste wejścia we flopie nawet przy kiepskich kartach, w nadziei na dużą wygraną jeśli dostanie się dobrą kartę dzięki flopowi. Ponieważ w prawdziwej grze ludzie nie będą po prostu oddawać pieniędzy, należy grać ostrożniej w preflopie i wchodzić, by zobaczyć flopa tylko przy niektórych rękach.
Co więcej, wygrywanie w "play-money" często daje graczom nadmierną pewność siebie. Wygrywanie w grach typu „play-money" nie daje absolutnie żadnej gwarancji wygranej w prawdziwej grze. Często skuteczni gracze „play-money" przegrywają w grach na prawdziwe pieniądze, gdyż nie zdają sobie sprawy z błędów, które popełniają w wyniku złych nawyków, które sobie wyrobili, bo działały w grach "play-money".
Jakkolwiek gdy turnieje "play-money" mają niewiele wspólnego z prawdziwymi turniejami pokera, są pewne odmiany gier "play-money", które nieco przypominają swoje prawdziwe odpowiedniki. Najlepszym przykładem jest MTT i large freerolls. Freerolls to zasadniczo turniej "play-money", choć jest przewidziana nagroda pieniężna dla najlepszych graczy.
Ogólnie rzecz biorąc, im mniejsza nagroda, tym bardziej freeroll przypomina turniej "play-money". W końcu jeśli główna nagroda wynosi jedynie 50$, gracze nie będą się starali tak, jakby to robili w turnieju, którego wygranie kwalifikuje do the World Series of Poker
Play-money STT również przypominają STT wymagające niskiego kosztu uczestnictwa (5$ lub mniej). Strategia obu turniejów również jest zbliżona. Opłaca się być bardziej ostrożnym na początku turnieju i bardziej agresywnym na końcu.
Mimo to, nawet w przypadku turniejów, gdzie koszt uczestnictwa jest niski, ludzie i tak staraja się znacznie bardziej niż w turnieju "play-money". Jedynym zagrożeniem w „play-money" sit-and-go jest duma, a sama duma nie jest tak cenna jak 10$.
